درک احراز هویت NTLM در شبکه‌های مدرن

NTLM یا NT LAN Manager مجموعه‌ای از پروتکل‌های امنیتی مایکروسافت است که برای ارائه احراز هویت، یکپارچگی و محرمانگی به کاربران طراحی شده است. این مقاله به بررسی ریشه‌ها، مکانیزم‌ها و ارتباط مداوم NTLM در شبکه‌های امروزی می‌پردازد و نقاط قوت و آسیب‌پذیری‌های آن را برجسته می‌کند. در ادامه با ما همراه باشید تا دیدگاهی جامع از نحوه عملکرد NTLM و دلایل اهمیت آن به دست آورید.

NTLM توضیح داده شد: نحوه عملکرد و تأثیر آن در دنیای امروز

NTLM که مخفف NT LAN Manager است، در اوایل دهه 1990 همراه با ویندوز NT به عنوان جانشینی برای پروتکل احراز هویت قدیمی LAN Manager (LM) توسط مایکروسافت ابداع شد. همانطور که الگوریتم‌های هش ساده LAN Manager به طور فزاینده‌ای در برابر حملات کرک رمز عبور آسیب‌پذیر می‌شدند، مایکروسافت NTLM را برای بهبود مقاومت در برابر حملات اساسی از طریق مکانیزم‌های هش و پروتکل پیچیده‌تر توسعه داد. با وجود این پیشرفت‌ها، NTLM از ابتدا بازطراحی نشد؛ بلکه ویژگی‌های سازگاری با نسخه‌های قبلی را حفظ کرد که بعداً آسیب‌پذیری‌ها و پایداری آن را در محیط‌های ویندوز شکل داد.
NTML در هسته خود، از طریق یک مکانیزم احراز هویت چالش-پاسخ که متمایز از ارسال رمز عبور از طریق شبکه است، عمل می‌کند. هنگامی که یک کلاینت قصد احراز هویت را دارد، سرور یک چالش 8 بایتی تصادفی صادر می‌کند. کلاینت این چالش را با استفاده از یک هش مشتق شده از رمز عبور کاربر رمزگذاری کرده و آن را به سرور بازمی‌گرداند. سپس سرور این پاسخ را با مقایسه آن با محاسبه خود با استفاده از هش رمز عبور ذخیره شده، تأیید می‌کند. NTLMv2، تکرار مدرن، با معرفی هش HMAC-MD5 و شامل داده‌های جلسه اضافی، بر نسخه اصلی بهبود یافت و پاسخ‌ها را کمتر قابل پیش‌بینی کرد و خطرات تکرار را کمی کاهش داد. این پروتکل همچنین ویژگی‌های امنیتی جلسه مانند امضا و رمزگذاری ترافیک بعدی را مذاکره می‌کند.
با این حال، NTLM اساساً با کربروس که به جای چالش‌پاسخ مستقیم از بلیط‌های شخص ثالث مورد اعتماد استفاده می‌کند، متفاوت است. کربروس با استفاده از کلیدهای جلسه گذرا و استفاده محدود از اسرار بلندمدت، سطح حمله را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. در مقابل، اتکای NTLM به هش‌های رمز عبور برای احراز هویت مداوم، ضعف‌هایی را ایجاد می‌کند، که مهمترین آنها حملات *pass-the-hash* است – جایی که مهاجمانی که هش‌ها را به دست می‌آورند می‌توانند از آنها برای جعل هویت کاربران استفاده کنند – و همچنین آسیب‌پذیری در برابر حملات تکرار زمانی که پاسخ‌ها در حین انتقال شنود می‌شوند.
با وجود نقص‌هایش، NTLM برای پشتیبانی از نسخه‌های قدیمی در محیط‌هایی که برنامه‌ها و دامنه‌های قدیمی هنوز به آن وابسته هستند، پابرجا مانده است. کارشناسان امنیتی و مایکروسافت اقدامات حفاظتی متعددی را توصیه می‌کنند: اجرای سیاست‌های رمز عبور قوی، محدود کردن استفاده از NTLM از طریق Group Policies، استفاده از تقسیم‌بندی شبکه و فعال کردن ممیزی NTLM برای شناسایی استفاده‌های غیرضروری. غیرفعال کردن NTLM به طور کامل به نفع کربروس ایده‌آل است، اما پیاده‌سازی‌های دقیق و بررسی‌های سازگاری برای جلوگیری از اختلال در عملکردهای حیاتی کسب و کار ضروری است. نقش ماندگار NTLM درک مکانیسم‌ها و خطرات آن را برای متخصصان IT امروزی ضروری می‌سازد.

نتیجه‌گیری

NTLM همچنان بخش اساسی بسیاری از محیط‌های قدیمی و فعلی مایکروسافت است. در حالی که مکانیزم احراز هویت پایه آن در روزهای اولیه شبکه‌سازی تأثیرگذار بود، خواسته‌های امنیتی مدرن نقاط ضعف آن را آشکار کرده است. سازمان‌ها باید اصول و پیاده‌سازی NTLM را درک کنند – سازگاری با نسخه‌های قبلی را با بهترین شیوه‌های امنیتی در حال تکامل برای شبکه‌های عملیاتی ایمن‌تر متعادل کنند.